*شبی یاد دارم که چشمم نخفت**شنیدم که پروانه با شمع گفت*

*که من عاشقم گر بسوزم رواست**ترا گریه و سوز باری چراست*

*بگفت ای هوادار دیرین من*                     *برفت انگبین یار شیرین من*

*چو شیرینی از من بدر میرود*                    *چو فرهادم آتش به سر می رود*

*همی گفت و هر لحظه سیلاب درد*                            *فرو میدویدش برخسار زرد*

*که ای مدعی عشق کار تو نیست*                              *که نه صبر داری نه یارای ایست*

*تو بگریزی از پیش یک شعله خام*     *من استاده ام تا بسوزم تمام*

*ترا آتش عشق اگر پر بسوخت*        *مرا بین که از پای تا سر بسوخت*

*مبین تابش مجلس افروزیم*                        *تپش بین و سیلاب خون ریزیم*

*چو سعدی که بیرونش افروخته است*                *ورش بنگری اندرون سوخته است*

*همه شب در این گفتگو بود شمع*                                   *بدیدار او وقت اصحاب جمع*

*نرفته ز شب همچنان بهره ای*                      *که ناگه بکشتش پری چهره ای*

*همی گفت و می رفت دودش به سر*     *که این است پایان عشق ای پسر*

*اگر عاشقی خواهی آموختن*             *به کشتن فرج یابی از سوختن*

*مکن گریه بر قبر مقتول دوست*      *برو خرّمی کن که مقبول اوست*

*اگر عاشقی سر مشوی از مرض**چو سعدی فرو شوی دست از غرض*

*فدائی ندارد ز مقصود چنگ* *وگر بر سرش تیر بارند و سنگ*

*به دریا مرو گفتمت زینهار**وگر می روی تن به طوفان سپار*