مسافر
شب رفتنت عزيزم هرگز از يادم نميره ... واسه هر کسي که ميگم قصه شو آتيش مي گيره ... دل من يه دريا خون بود چشم تو يه دنيا ترديد ... آخرين لحظه نگاهت غصه داشت باز ولي خنديد ... شب رفتنت يه ماهي توي خشکي رفت جون داد ... زلزله خيلي دلا رو اون شب از غصه تکون داد ... غما اون شب شيشه هاي خونه رو زدن شکستن ... پا به پام عکساي نازت اومدن تا صبح نشستن ... تو چرا از اينجا رفتي ؟؟؟ تو که مثل قصه هايي ... گلم از چه چيزي باشه ؟؟؟ نه بدي نه بي وفايي ... شب رفتنت نوشتي شدي قربوني تقدير ... نقره اشکاي من شد دور گردنت يه زنجير ... شب تلخ رفتن تو گلدونامون اشکي بودن ... قحطي سفيديا بود همه انگار مشکي بودن ... شب رفتنت که رفتي گفتي ديگه چاره اي نيست ... ديدم اون بالاها انگار عکس هيچ ستاره اي نيست ... شب رفتن تو ياسا دلمو دلداري دادن ... اونا عاشقن و ليکن تنها نيستن که زيادن ... بارون اون شب دستشو از سر چشمام بر نمي داشت ... من تا مي خواستم ببارم هر کسي مي ديد نمي ذاشت ... شب رفتن تو رفتم سراغ تنها نوارت ... اون که واسم همه چي بود ... آره ... تنها يادگارت ... سرنوشت ما يه ميدون زندگي اما يه بازي ... پيش اسم ما نوشتن حقته بايد ببازي ... شب رفتن تو خوندن واسه من همه لالايي ... يکي مي گفته که غريبي يکي مي گفت بي وفايي ... شب رفتن تو ابرا واسه گريه کم آوردن ... آشناها براي زخم واشدم مرهم آوردن ... شب رفتن تو تسبيح از دست گلدونا افتاد ... قلب آرزوهام انگار واسه هميشه وايستاد ... شب رفتن تو غربت جاي اون جا اين جا پيچيد ... دل تو بدون منظور رفت خوشبختيمو دزديد ... شب رفتن تو ديدم يکي از قناري ها مرد ... فرداش اما دست قسمت اون يکي رم با خودش برد ... شب رفتن تو چشمات راس راسي چه برقي داشتن ... اين همه آدم چرا من ؟؟؟ پس با من چه فرقي داشتن ؟؟؟ شب رفتنت پاشيدم همه اشکامو تو کوچه ... قولتو آروم گذاشتم پيش قرآن لب طاقچه ... شب رفتنت دلم رفت پيش چشمايي که خيسن ... پيش شاعرا که دائم از مسافر مي نويسن ... شب رفتن تو ديدم تا که غم نياد سراغت ... هيچ زمون روشن نميشه واسه کسي چراغت ... شب رفتن تو ديدم خيلي غماي شاعر ... روي شيشمون نوشتم مي شينم به پات مسافر ... برو تا همه بدونن سفرم اين قدا بد نيست ... واسه گفتن از تو اما هيچ کي شاعري بلد نيست ... اگر بدانم روزی با تو ســــخن خواهم گفت تیره بختی را می پذیرم اگر بدانم روزی چشمان تو را خواهم سرود مـــرگ را می پذیرم اگر بدانم روزی تـــــــو خواهی فهمید کـه دوستت دارم
به یاد سایه ای از گذشته و به یاد لحظه های شادی و غم و یاد روزهایی که می روند و دیگر باز نمیگردند شاید این خاطرات یادگاری هایی باشد برای روزهای جدایی برای روزهایی که از من و تو فقط یادی در دلها و نامی در حافظه باقیست که آنچه از لحظه های شیرین باقی میماند خاطره است ... خاطره .... روي شعرم ستاره مي بارد در زمستان دشت کاغذ ها پنجه هايم جرقه مي کارد شعر ديوانه تب الودم شرمگين از شيار خواهشها پيکرش را دوباره مي سوزد عطش جاودان اتشها اري اغاز دوست داشتن است گرچه پايان راه ناپيداست من به پايان دگر نينديشم که همين دوست داشتن زيباست از سياهي چرا هراسيدن شب پر از قطره هاي الماس است انچه از شب به جاي مي ماند عطر خواب اور گل ياس است اه مگذار گم شوم در تو کس نيايد دگر نشانه ي من روح سوزان و اه مرطوبت بوزد بر تن ترانه ي من اه بگذار زين دريچه ي باز خفته بر بال گرم روياها همره روزها سفر گيرم بگريزم ز مرز دنياها داني از زندگي چه مي خواهم من تو باشم ...تو ... پاي تا سر تو زندگي گر هزار باره بود بار ديگر تو ... بار ديگر تو انچه در من نهفته دريايي است کي توان نهفتنم باشد با تو زين سهمگين طوفان کاش ياراي گفتنم باشد بس که لبريزم از تو مي خواهم بروم در ميان صحراها سر بسايم به سنگ کوهستان تن بکوبم به موج درياها اري اغاز دوست داشتن است گرچه پايان راه ناپيداست من به پايان دگر نينديشم که همين دوست داشتن زيباست فروغ فرخزاد جز خم ابروي دلبر هيچ محرابي ندارم جزء غم هجران رويش من تب وتابي ندارم گفتم اندر خواب ببينم چهره ي چون آ فتابش حسرت اين خواب در دلم ماند چون خوابي ندارم سر غم بر خاك كويش جان دهم در ياله رويش سر چه باشد جان چه باشد چيز نايابي ندارم با كه بگويم درد دل را از كه جويم راز جان را جز تو اي جان راز جويي دردل يابي ندارم تشنه ي عشق تو هستم باده جان بخش خواهم هر چه بينم جز سرابي نيست من آبي ندارم من پريشان حالم از عشق تو وحالي ندارم من پريشان گويم از دست توآبي ندارم من از ابتدای بازی می دونستم که میبازی می دونستم که تو پو چی الکی رو یا می سازی می دونستم اما موندم خیلی زود دست تو خوندم حالا هیچ حقی نداری تا بگی من تو رو روندم منو هیچ وقت نمی خو استی تو فقط کلاس میذاشتی فکر می کردی نمی دونم که سر کارم گذاشتی
هوای پشت پنجره ابری تر از حال منه میخواد بباره آسمون دلگیر از احوال منه هوای پشت پنجره حس غریب این تنه می سوزونه دل منو حرف تنهایی منه ببار ببار ای آسمون رو سر غصه های دل ببار ببار رو سر غم رو سر شعله های دل از فـراق دوری تـــو مـسـت و حیـرانـم هنــوز پاییز نگاه سردش را روی جاده میگذارد و من از مرز خستگی میرسم و تو اما هنوز منتظری دفتر خاطراتم روی دستهایت خاکستر میشود باد میوزد و تکه های خاطراتم را روی شاخه های پاییز میکشاند پاییز بی تاب تر از همیشه میگرید حالا من مانده ام با خاطراتی سوخته باد -پاییز - دلتنگی و تو امشب مي خوام پيش خدا درد و دل كنم بهش بگم چقدر دوستت داشتم اما تو با نگاهت با حرفات دلمو شكستي بگم ظالم بودن به قتل عام و جنگ نيست بگم شكستن قلب يك عاشق هم كار يه ظالمه ميخوام از دلتنگي هام از شبايي بنويسم كه به يادت سرم رو رو بالش گذاشتم از روزايي كه به يادت . تو خيابون ساعت ها راه ميرفتم و تنها شاهدم سنگ فرش پياده رو ها بود از ثانيه هايي بگم كه هر صدمش واسم ارزش داشت آخه تو اون ثانيه ها كنارت بودم از جاده اي بگم كه راه به نا كجاها داره و خيلي ها وسط راه مردن و الان هيچكي به يادشون نبست از زندگيم بگم كه واسه تو تباه شد از موهاي سياهم بگم كه الان يه تارش سياهش نمونده از جوونيم بگم كه يه لحظه اش واسه خودم نبود از دلي بگم كه با همون نگاه اول بردي و ديگه ازش چيزي نموند از قلب سنگي تو بگم كه يه بار هم با دلم راه نيومد از برق نگاهت بگم كه روزي صدبار قلبمو مي لرزوند"
يه چيز رو از ته قلبم ميگم با هر كي هستي خوشبخت بشي
گرچه همه اينه رو خدا خوب مي دونه ولي بازم ميگم شايد تو هم بشنوي
بگیر دست مرا و از این زمانه ببر مرا بگیر از این کوچه ها به خانه ببر مرا بگیر از این پرسه های معمولی به سمت موجی از اشعار عاشقانه ببر
نخواه رم کند این اسب بی سوار و یراق مرا به خانه ای از عشق و تازیانه ببر مرا بگیر در انبوه شاخه های تنت مرا به دام بیانداز، سمت دانه ببر
مرا میان همین بیت ها ببوس و بخند و یا به یک هیجان گس شبانه ببر و بعد عاشق یک اتفاق دیگر شو مرا به یک دوئل داغ و منصفانه ببر تو زودتر بزن و روی نعش من خم شو مرا به دوش بگیر و از این زمانه ببر از عشق چيزی بگوی از عشق چيزی بگوی از آن لحظه كه چيزی آمد پديد . از آن لحظه كه در قلبت چيزی روييد . از شوق چيزی بگو از آن لحظه كه پلكهايت را بسته نمی ديد . از آن لحظه كه نگاهت چيزی می جوييد . از مهر چيزی بگو از آن لحظه كه لبخندی به لبهايت آمد پديد . از آن لحظه كه برقی ميان چشم هايت می شد ديد . از عشق چیزی بگوی از آن لحظه كه ازدهام افكارت تو را در هم پيچيد . از آن لحظه كه دلت تنها برای يك چيز می تپيد . صبر کن عشق زمین گیر شود بعد برو یا دل از دیدن تو سیر شود بعد برو ای کبوتر به کجا قدر دگر صبر بکن آسمان پای پرت پیر شود بعد برو تو اگر گریه کنی بغض من نیز میشکند خنده کن عشق نمک گیر شود بعد برو یک نفر حسرت لبخند تو را میدارد صبر کن گریه به زنجیر شود بعد برو خواب دیدی شبی از راه سوارت آمد باش باش ای نازنین باش ای مهربان خواب تو تعبیر شود بعد برو گفت : در هر کس چنین احوال پیدا می شود. گفتمش : از سنگ هجرت کاسه صبرم شکست . گفت : با چسب وفا این کاسه سالم می شود . گفتمش : گاهی چرا از دیده پنهان می شوی ؟ گفت : ماه گاهی نهان گاهی هویدا می شود . گفتمش رسوای خلقی گشته ام از هجر تو . گفت : آری هر که عاشق گشت رسوا می شود . مینویسم در کنار خاطراتم نامهای نامهای از شاهکار عاشق دیوانهای او که روزی با نگارش عهدهایی بسته بود بعد با صدها بهانه عهد خود شکسته بود مینویسم در هجوم لحظههای بیکسی قصه درد جدایی با همه دلواپسی مینویسم تا بماند یادگار از داغ عشق آن غزالی که برون شد ناگزیر از باغ عشق
گم شد ره مقصدم خدایا...ماهم زشبم خبر ندارد
شب امد نیامد...تب امد نیامد
در این غمکده جانم به لب امد نیامد
صد موسم عیش و طرب امد نیامد
نیامد نیامد دل و دینم بت چینم
که از باغ گلش غنچه بچینم
به چشمش بنشانم
به راهش بنشینم
دل و جان و جهان را
به پایش بنشانم
مه رویش چو ببینم
بـا نـبـودت روز و شب سر در گـریـبـانم هنـوز
حـرف هایـت می دهـد بـوی صـفـا و همدلی
مـن بــه دنـبـال امـیـد چـشـم زیـبـاتـم هـنـوز
مهربـانـا خنـده ات چون شهد شیـرین عـسل
مـن بـه یـاد خنـده های پـر مهر زیبـاتـم هنـوز
کـی بــه آخــر می رسـد ایـن انتظار من خـدا
من به یادت روز و شب مجنون و فرهادم هنوز
| Design By : Night Skin |
