تبليغاتX
مسافر - روزی


مسافر

 

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:                               

              من می شناختم او را ،

نام تو راهميشه به لب داشت ،                                   

           حتی در حال احتضار!

آن دل شكسته عاشق بی نام و بی نشان                             

        آن بی قرار،

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:                               

            هر روز پای پنجره غمگين نشسته بود   

و گفتگو نمی كرد جز با درخت سرو                               

                                در باغ کوچك همسايه !               

 شبها به كارگاه خيال خويش                                        

          تصويری از بلندی اندام می كشيد        

و در تصورش                                                 

 تصوير تو بلندترين سرو باغ را                

                                تحقير کرده بود...                                       

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:                                   

            او پاك زيست 
پاک تر از چشمه ی نور                                             

  ،همچون زلال اشک،           

 يا چو زلال قطره باران به نوبهار،                                       

آن كوه استقامت آن كوه استوار 

 وقتی به ياد روی تو می بود                                             

  می گريست !

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:                                  

      او آرزوی ديدن رويت را

حتی برای لحظه ای از عمر خويش داشت !                           

            اما براي ديدن توچشم خويش را

آن مرواريد سرشک غوطه ور آن چشم پاك را،                         

  پنداشت،              

                         آلوده است و لايق ديدار يارنيست!!!                      

 

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:                                 

آن لحظه ای كه ديده برای هميشه بست

آن نام خوب بر لب لرزان او نشست                            

 شايد روزی اگر 

                          چه ؟ او ؟ نه آه ... نمی آيد !

اما اگر آمد به او بگو،

من به دعای آمدنش نشسته بودم...

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:                               

              من می شناختم او را ،

نام تو راهميشه به لب داشت ،                                   

           حتی در حال احتضار!

آن دل شكسته عاشق بی نام و بی نشان                             

        آن بی قرار،

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:                               

            هر روز پای پنجره غمگين نشسته بود   

و گفتگو نمی كرد جز با درخت سرو                               

                                در باغ کوچك همسايه !               

 شبها به كارگاه خيال خويش                                        

          تصويری از بلندی اندام می كشيد        

و در تصورش                                                 

 تصوير تو بلندترين سرو باغ را                

                                تحقير کرده بود...                                       

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:                                   

            او پاك زيست 
پاک تر از چشمه ی نور                                             

  ،همچون زلال اشک،           

 يا چو زلال قطره باران به نوبهار،                                       

آن كوه استقامت آن كوه استوار 

 وقتی به ياد روی تو می بود                                             

  می گريست !

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:                                  

      او آرزوی ديدن رويت را

حتی برای لحظه ای از عمر خويش داشت !                           

            اما براي ديدن توچشم خويش را

آن مرواريد سرشک غوطه ور آن چشم پاك را،                         

  پنداشت،              

                         آلوده است و لايق ديدار يارنيست!!!                      

 

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:                                 

آن لحظه ای كه ديده برای هميشه بست

آن نام خوب بر لب لرزان او نشست                            

 شايد روزی اگر 

                          چه ؟ او ؟ نه آه ... نمی آيد !

اما اگر آمد به او بگو،

من به دعای آمدنش نشسته بودم...

نوشته شده در جمعه بیست و هفتم دی 1387ساعت 5:21 PM توسط مهدی| |


Design By : Night Skin